Het verhaal van kinderarts Frank

“Het gaat om gezondheid, niet om hoe iemand eruitziet” 

Kinderen zeggen vaak precies wat er in hen opkomt. Zonder rem. Zonder filter. Soms tot lichte paniek van hun ouders, die met rode wangen in de spreekkamer zitten omdat hun kind iets zegt wat misschien niet helemaal netjes klinkt. 

Kinderarts Frank van de Kracht kan daar juist van genieten. “Kinderen zeggen eigenlijk altijd alles wat ze te binnen schiet”, vertelt hij. “Dat vind ik heel leuk. En vaak denken ouders dan: oei, dit hoort niet. Terwijl ik denk: dit is gewoon een perfect antwoord.” 

Frank werkt bijna zeven jaar als kinderarts bij Treant. Zijn aandachtsgebied is onder andere endocrinologie, het medische vakgebied dat zich bezighoudt met hormonen. Daaronder valt ook de zorg voor kinderen met obesitas. 

Een onderwerp dat de afgelopen jaren steeds zichtbaarder is geworden in het ziekenhuis. Niet alleen omdat er meer kinderen met ernstig overgewicht worden verwezen, maar vooral omdat de lichamelijke gevolgen toenemen. Hoge bloeddruk, afwijkende bloedwaarden, leververvetting en type 2 diabetes komen volgens Frank steeds vaker op jongere leeftijd voor. 

Juist daarom is goede begeleiding belangrijk. Niet pas als de zorgen groot zijn, maar zo vroeg mogelijk. En niet alleen vanuit het ziekenhuis. Frank ziet daarin de waarde van Kidslife: een plek waar kinderen en ouders niet afhankelijk zijn van één zorgverlener, maar begeleiding krijgen van een team dat samen kijkt wat er nodig is. 

Juist daarom is goede begeleiding belangrijk. Niet pas als de zorgen groot zijn, maar zo vroeg mogelijk.

Want het gesprek begint volgens hem niet bij dat ene getal op de weegschaal. Gewicht staat zelden op zichzelf. Het heeft te maken met het lichaam van een kind, maar ook met wat er thuis speelt, hoe het op school gaat en hoeveel ruimte er is om gezond te leven. 

“Als je geen vertrouwensband hebt, vertellen mensen niet alles”, zegt Frank. “Je kunt wel zeggen dat iemand naar een sportclub moet, maar misschien blijkt later dat er thuis schulden zijn en dat contributie betalen helemaal niet kan. Dat vertel je niet zomaar.” 

Daarom begint goede zorg volgens hem met tijd nemen. Niet meteen oplossen, niet direct een plan op tafel leggen, maar eerst ruimte maken voor het verhaal van een kind en gezin. Soms betekent dat zelfs dat hij het onderwerp pas in het derde gesprek echt aanraakt. Eerst moet er vertrouwen groeien. Pas dan ontstaat er ruimte om samen te kijken wat er echt nodig is. 

“Bij Kidslife gaat het niet om van buitenaf vertellen wat moet, maar om samen zoeken naar wat past.” Soms gaat dat over voeding of bewegen. Soms over zelfvertrouwen. En soms begint het nog kleiner: bij ontdekken waar een kind plezier in heeft en welke stap haalbaar voelt. 

Frank noemt het voorbeeld van een kind dat via een buurtsportcoach terechtkwam bij reddingszwemmen. “Ik wist helemaal niet dat dat als vrijetijdssport kon”, zegt hij. “Maar de buurtsportcoach ging zoeken: wat vind je leuk? Is een groep nog eng? Dan beginnen we eerst anders.” Dat zoeken maakt verschil. Niet starten bij wat zou moeten, maar bij wat kan. Voor dit kind. In dit gezin. Op dit moment. 

“Bij Kidslife gaat het niet om van buitenaf vertellen wat moet, maar om samen zoeken naar wat past.”

Volgens Frank is dat extra belangrijk omdat inmiddels is aangetoond dat obesitas een chronische ziekte is. Het is dus niet simpelweg het gevolg van een keuze die iemand zelf maakt. En ook niet als iets wat je oplost met alleen minder eten en meer bewegen. Het lichaam speelt mee. Hormonen spelen mee. Erfelijkheid speelt mee. Net als de omgeving waarin een kind opgroeit. 

Precies daar raakt zijn werk aan de kern van Kidslife. Aan ouders die twijfelen om hulp te zoeken, wil Frank vooral meegeven dat schaamte niet nodig is. Juist bij Kidslife is er ruimte om samen te kijken wat er speelt, zonder oordeel en zonder dat een gezin het allemaal alleen hoeft te weten. 

Want kinderen en ouders hoeven dit niet alleen te doen. Soms begint verandering niet met een groot plan, maar met iemand die luistert, naast je staat en samen helpt zoeken naar een eerste stap die haalbaar voelt.