Het verhaal van Alicia

“Je moet het niet móéten. Je moet het zelf willen.” 

Alicia is elf jaar en praat het liefst over paarden. Eigenlijk meteen al. Nog voordat het gesprek echt begonnen is, vertelt ze enthousiast over paardrijden, haar favoriete dieren en het grote werkstuk waar ze op school mee bezig is. Vossen vindt ze mooi. Honden ook. Katten, cavia’s, eigenlijk bijna alles wel. Maar paarden steken er met kop en schouders bovenuit. 

“Ik wil later misschien paard rijinstructeur worden”, zegt ze enthousiast. “Of iets met dieren. Of muziek.” 

Haar ogen glunderen. Ze praat makkelijk, lacht veel en zit zichtbaar lekker in haar vel. Wie haar nu zo ziet, zou misschien niet meteen verwachten dat ze zich een paar jaar geleden nog heel anders voelde. 

Ongeveer tweeënhalf jaar geleden kwam Alicia samen met haar moeder bij Kidslife terecht. Via school ontstond er een gesprek over haar gezondheid en gewicht. Zelf weet Alicia daar niet alles meer precies van, maar het gevoel van toen herinnert ze zich nog wel. 

“Ik dacht dat ze allemaal dingen gingen zeggen over mijn gewicht”, vertelt ze eerlijk. Spannend vond ze het dus wel. Misschien ook omdat veel kinderen al snel denken dat hulp krijgen betekent dat iemand gaat vertellen wat je allemaal fout doet. Maar dat gevoel verdween eigenlijk vrij snel. 

Bij Kidslife werkte Alicia samen met een kinderfysiotherapeut en een diëtist. Niet met strenge regels of een streng dieet, maar met kleine afspraken die stap voor stap werden opgebouwd. Samen kijken naar wat beter kon. Wanneer iets lekkers prima is en wanneer niet. Meer bewegen. Bewuster kiezen. Zonder dat alles ineens perfect hoefde. 

“Ik dacht dat ze allemaal dingen gingen zeggen over mijn gewicht”

Daarnaast begon Alicia met bewegen in de sportzaal van Kidslife. Op de loopband. Oefeningen doen. Soms spelletjes. Vooral lekker bezig zijn. “Dat vond ik echt heel leuk.” 

Langzaam veranderde er iets. Niet alleen aan de buitenkant, maar vooral in hoe Alicia zich voelde. Waar ze vroeger uit school vaak meteen begon met snacken, denkt ze daar nu veel bewuster over na.  

De afspraken die Alicia tweeënhalf jaar geleden samen met de begeleiders van Kidslife maakte, gebruikt ze eigenlijk nog steeds. “Nu eet ik eerst gewoon gezond eten na school. En daarna soms nog iets lekkers.” 

Ook haar moeder ziet hoeveel er veranderd is in vergelijking met tweeënhalf jaar geleden. Natuurlijk fysiek. Alicia beweegt makkelijker, heeft meer energie en voelt zich fitter.  “Ze straalt veel meer kracht uit”, vertelt haar moeder. “Ze zit gewoon anders in haar vel.”  Zelf merkt ze dat ook. “Ik ben wel gelukkiger geworden”, zegt ze vrolijk. “En blij met hoe het nu gaat.”  

Gaandeweg ontdekte Alicia misschien wel het belangrijkste van alles: verandering werkt alleen als het vanuit jezelf komt. “Je moet het niet móéten”, zegt ze heel stellig. “Want als iemand zegt dat je iets móét doen, dan krijg je er juist geen zin meer in.” 

Voor haar zit het verschil juist in zélf leren voelen waarom je iets wilt veranderen.  En ook haar beeld van hulp krijgen veranderde onderweg. Waar ze vooraf spanning voelde om hulp te vragen, denkt ze daar nu totaal anders over. “Het is echt veel fijner dan je van te voren denkt”, zegt ze lachend. “En ze helpen je hier echt goed.” 

Haar moeder knikt. “Het gaat uiteindelijk niet alleen om gezonder leven”, zegt ze. “Het gaat ook over hoe een kind naar zichzelf kijkt.”  

Als ze samen terugkijken op de afgelopen jaren, overheerst vooral trots. Niet omdat alles perfect ging. Maar omdat Alicia stap voor stap steeds meer vertrouwen kreeg. In zichzelf. In haar keuzes. En in wie ze is.  

“Het gaat uiteindelijk niet alleen om gezonder leven. Het gaat ook over hoe een kind naar zichzelf kijkt.”  

Juist daarin zie je hoeveel er veranderd is. Niet alleen in gezonder leven of andere keuzes maken, maar in hoeveel vrijer Alicia weer durft te dromen over later. Over paarden. Over lesgeven. Over dingen waar ze écht blij van wordt.