Het verhaal van Liam

“De grootste stap was eerlijk durven zijn” 

Liam is zeventien jaar, volgt de opleiding bouwkunde en droomt ervan om later architect te worden. Geen wolkenkrabbers of beroemde gebouwen per se. Het ontwerpen zelf trekt hem het meest. “Gewoon nieuwbouw. Huizen ontwerpen. Dat lijkt me mooi.” 

Wie hem zo hoort praten, ziet een rustige jongen met plannen voor de toekomst. Iemand die nadenkt. Die hard werkt. Die graag met vrienden en familie is. Maar achter die rustige buitenkant zat al langere tijd iets anders verborgen. 

Een half jaar geleden kwam Liam voor het eerst in contact met Kidslife. Zijn moeder had het online gezien en via de huisarts kwam er een verwijzing. Spannend vond hij het wel. “Ik was onzeker,” vertelt hij eerlijk. “En ik praat eigenlijk niet makkelijk over gevoelens.” 

Toch veranderde er iets tijdens het allereerste gesprek aan de keukentafel thuis. Daar ontmoette hij kindercoach Karin. “Het voelde eigenlijk gelijk gewoon goed”, zegt hij. “Alsof ik alles kon zeggen.” 

“Ik was niet tevreden met mijn lichaam.” 

Voor Liam was dat een hele grote stap. Niet alleen praten over voeding of bewegen, maar ook over alles wat daaronder zat. De onzekerheid. Schaamte. Dingen die hij normaal liever voor zichzelf hield. 

Liam vertelt hoe hij in het begin heel fanatiek begon. Gezonder eten. Minder eten. Fanatieker handballen. Sportschool erbij. Wandelen met zijn ouders. Het gaf hem een goed gevoel. Meer zelfvertrouwen ook. “Dan voel ik me wel trotser op mezelf.” 

Hij merkte dat bewegen hem niet alleen fysiek sterker maakte, maar ook mentaal iets gaf. Zo durfde hij uiteindelijk alleen naar de sportschool. Iets wat hij eerder spannend vond. Tijdens handbal voelde hij zich sterker. Hij kreeg complimenten van vrienden en klasgenoten. En misschien nog belangrijker: hij begon steeds beter te begrijpen wat hij nodig had. 

Toch ging het na een tijdje ook weer minder goed. Oude gewoontes kwamen terug. Stiekem chips of chocolade halen bij de supermarkt. Niet vertellen dat het moeilijker werd. “Dat deed ik dan stiekem. En daar praatte ik niet echt over.” 

Tot het moment dat hij besloot het toch eerlijk te vertellen. Dat bleek achteraf misschien wel een grotere stap dan gezonder eten of meer sporten. “Toen ik het had gezegd, voelde het eigenlijk als opluchting.” 

Binnen Kidslife werd niet geoordeeld. Niemand werd boos. In plaats daarvan werd samen gekeken naar wat wél werkte voor Liam. Niet te grote veranderingen tegelijk. Maar kleinere stappen. Meer aandacht voor wat er gebeurt in zijn hoofd op moeilijke momenten. “Eerst was het vooral: meer sporten, minder eten. Nu gaat het meer om mijn mindset.”   

Dat geeft hem ook vertrouwen richting de toekomst. Want diep van binnen hoopt Liam vooral op één ding: dat hij zich steeds vrijer gaat voelen om helemaal zichzelf te zijn. Ook in situaties die nu nog spannend voelen. 

“Bij zwemmen trekt hij nu vaak nog snel een shirt aan”, vertelt Liam eerlijk. “Maar ik hoop gewoon dat ik later zelfverzekerder ben.” En juist die woorden laten zien hoeveel stappen hij al heeft gezet. Want waar hij gevoelens vroeger liever wegstopte, durft hij nu steeds opener te praten over wat er in hem omgaat. 

Liam ziet dat veel jongeren het lastig vinden om te praten over eigen onzekerheden met anderen. “Je moet nooit bang zijn om hulp te vragen”, zegt hij. “Want als je eenmaal hulp hebt, voel je je wel beter.” 

De grootste stap voor Liam lijkt uiteindelijk niet alleen gezonder leven, maar vooral eerlijk durven zijn over wat er in hem omgaat.